Dysthymie

Okay, ik ben over de brug en ik ga enorm van leer trekken (ofwel ouderwets gezellig ranten). Ik ben de gelukkige bezitter van de dysthymie stoornis (PDD als afkorting van persistent depression disorder). Ik ben al zo’n ruim 40 jaar de trotse eigenaar van deze stoornis, ja ruim 40 jaar. Hier een link naar de Engelse wiki, die een redelijk goede beschrijving geeft:

https://en.wikipedia.org/wiki/Dysthymia

Wanneer ellenlang depressief gezever niet je ding is, vooral niet verder lezen.

Een openings anekdote: Op de begrafenis van moeders komt er iemand op mij af, om natuurlijk te goeder trouw haar steun te betuigen, maar vervolgens volledig de plank mis te slaan door te stellen dat “ik zo’n goede moeder had, ze was er altijd voor iedereen……”, waarop mijn enige repliek was “voor iedereen, maar niet voor haar eigen zoon” en ben weg gelopen. Het was er wel druk, ik schat dat je geen 3 handen nodig hebt om de bezoekers bij mijn begrafenis te tellen.

Ik zal proberen mijn kind situatie te schetsen, let wel ik heb het over de leeftijd 5-8. Ik werd gepest door buurkinderen, nu gebeurd dat wel vaker en ik probeerde als kleuter nog terug te vechten (1 tegen meer). Het fijne gevolg hiervan was dat ik daar door moeders fijn voor werd afgestraft. Ik werd als slachtoffer in de dader rol geduwd en moest dat met mijn 5-6 jarige brein maar zien uit te vogelen. Daar komt bovenop dat ik een zusje schijn te hebben. Een gedrocht van 2 jaar jonger dat natuurlijk beschermd moest worden tegen het 5 jaar oude monster. Daarnaast is in al de jaren daarna gebleken dat op een schaal van 1 op 100 Mark en zijn belangen, wensen, leven ergens op plaats miljoen nummer zoveel staan. M.a.w. ik bestond niet, niet anders als een vervelende lastpost. Tevens is het zus-gedrocht ook niet gek en had al heel snel het spelletje ontdekt dat Mark treiteren levert straf op voor Mark en dat was een heel leuk spelletje.

Alles wat ik in die kinder jaren deed was niet goed, ik heb nooit goed kunnen doen. Aankloppen kon ik bij niemand (de rest van mijn familie zijn eveneens gestoorde dwazen, misschien later meer daarover). Dit heeft geleid tot meerdere gedachtepatronen, oa het volgende;

  • Niets heeft zin in het leven, maar dan ook werkelijk helemaal niets, dit gevoel is zo diepgeworteld, zo ingeprent dat ik dit tot op heden nog steeds dagelijks voel en beleef. Het heeft geen enkele zin je ook maar ergens voor in te zetten, het keert zich toch tegen mij. Het wordt na verloop van tijd ook een self-fulfilling profecy.
  • Een diepgeworteld wantrouwen tegen alles en iedereen. Een wantrouwen dat er altijd is, altijd het negatieve, nooit het goede kunnen zien, daar ook niet mee om kunnen gaan.
  • Gelinkt aan deze twee heb ik daarnaast geen enkel idee van wat ik wil, geen enkele vorm van ambitie, geen idee van wat ik leuk vind (ik heb er 2 of 3, maar zelfs die zijn eigenlijk alleen maar een vlucht, die mij in staat stellen de tijd door te komen).
  • Ik ben daarnaast vreselijk bang, ik heb nooit enige bescherming genoten. Niet fysiek, niet sociaal, niet emotioneel. Wanneer ik in lastige situaties terecht kom vlucht ik. Ik ontwijk gesprekken, situaties, conflicten.
  • Een niet bestaande eigenwaarde. Een volledig vreemd concept, anders dan dat ik er dagelijks last van heb, mensen lopen over je heen, ik kom niet op voor mijzelf (of enig ander belang dat ik zou kunnen hebben). En dat botst, ik heb wel degelijk het bewustzijn dat er met me gesold wordt. Meestal leidt dat tot een flinke aanval van innerlijke agressie.
  • Onzeker over alles, in lijn met het niet weten wat ik wil.
  • Loop al als kind rond met zelfmoord ideeën, echter tot op heden ben ik teveel een schijterd om daadwerkelijk er een eind aan te maken.
  • En tot slot, ik was alleen, ben nog steeds alleen. Altijd maar alleen, schreeuwend in mijn eigen lege woestijn – het zit immers in me (als steunbetuiging aan de taalverloedering ) hoofd.

Dan als kers op de taart, de oorsprong van de shitstorm die ik van huis uit heb meegekregen gebeurde op een leeftijd waar het hard gecodeerd wordt in je ziel. Voor de technici, een soort van Meltdown bug in de huidige generaties CPU’s, voor de alfaatjes, een soort van Tim Hortons coffee is koffie afwijking die elke Canadees schijnt te hebben.

Zo is het grootste deel van mijn jeugd aan mij voorbij gegaan, altijd maar bang, alleen zijn en bang. Daarnaast was ik ook een vreselijke kut etter geworden, vechtend voor een plaats iets hoger op de ranglijst, ik ben waarschijnlijk op die schaal van 1-100 misschien net op een 6-cijferig getal uit gekomen?

Ik heb mijn ouders in ieder geval nooit bij 1 van mijn sport wedstrijden, laat staan trainingen gezien, ze waren overigens wel 2 keer per week in de paardenhuppelbak waar zusjelief op een knol rondjes draafde.

Laat ik niet vergeten te vermelden dat er ook hele positieve dingen waren hoor. Ik mocht mee naar het BALLET, ja huppende mannen in maillots, woehoe, toen ik niet kon nalaten dat buitengewoon grappig te vinden en dat ook luid te delen met het overige publiek was dat (gelukkig) ook snel over.

 

Wat brengt dat bij dysthymie, het volgende.

Ik ben depressief, al ongeveer mijn hele leven (in ieder geval bewuste leven). Daarbovenop ook nog een paar “echte” depressies gehad. Zo wordt het althans beschreven, voor mij is het meer van hetzelfde, maar dan een paar graadjes erger. Het complete gebrek aan eigenwaarde, de totale nutteloosheid van alles wat ik doe of deed hebben mij volledig lam gelegd. Ik zet mij af tegen zo ongeveer alles, vooral dingen die ik “moet”. Ik heb een interesseboog van een paar seconden, misschien minuten wanneer het mij echt kan boeien, daarna haak ik af. Verder ben ik altijd moe, er is altijd een gevecht gaande in mijn (ik kan ‘me’ echt geen 2e keer gebruiken) hoofd.

Het allervervelendst is is dat ik er niets mee kan, er is niet iets anders voor mij. Als er al een horizon zou zijn waarachter het beter zou zijn, ik ken hem niet.  Ik ben daar nog nooit geweest, laat staan dat ik weet hoe ik er zou moeten komen, of hoe ik het überhaupt zou kunnen herkennen. Wat is daar dan, ik kan nog steeds niet met mensen omgaan, ik zal nog steeds alles en iedereen wantrouwen. Zal ik dan ineens weten wat ik wel wil? Kunnen bedenken waar ik “zin” in heb en dat ook bewerkstelligen. Ik weet het gewoon niet, ik kan het ook niet. Ik neem aan dat mijn schijt nog steeds hetzelfde stinkt en niet ineens de geur krijgt van een weiland na een nachtelijke regenbui bij zonsopkomst geneveld in de ochtenddauw. Mocht dat wel zo zijn, dan biedt dat hoop (misschien het enige sprankje).

Loop nu alweer 2 jaar therapie te ondergaan, ik ben in die 2 jaar geen mm opgeschoten en vraag  mijzelf dan ook luidkeels af van wat voor zin heeft het. Het antwoord voor mij is duidelijk. Het is hetzelfde als die eerdere periodes waarin ik in therapie was, liep eveneens op helemaal nul komma nada niets uit. Enige positieve misschien is dat het beestje nu een naam heeft, maar daar is die niet mee weg. Overigens wel de bewustwording dat ik er al ruim 40 jaar mee rond loop. Daarmee ook de bewustwording dat het waarschijnlijk nooit beter zal gaan worden en dat brengt mij op het volgende.

HAPPY FUCKING NEW YEAR.

Ondanks het rare tijdsverschil heb ik een experimentje gedaan. Ik dacht ik ga een keertje niet teksten en wat blijkt, die paar mensen die ik ken teksten mij ook niet. Ga geen namen noemen, maar een eervolle vermelding voor de familie mag in deze toch wel? Weet nu precies waar ik sta, waarschijnlijk weer een 7-cijferig getal (op een schaal van 1-100). Het is in ieder geval duidelijk, weer een paar minder op de begrafenis. Scheelt koffie en cake. Overigens dank aan hen die nog wel aan mij dachten.

 

En doeg.

 

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*